türkiyedeki gösterim ismiyle sürgün anlatılmaz izlenir bir film. sanat filmi dediklerinden. nuri bilge ceylan‘ın yapmaya çalıştıklarından. andrei zvyagintsev solaris‘in yönetmeni andrei tarkovsky‘nin yolundan gidiyor. 150 dakikasının hemen hemen tamamı müthiş fotoğraflarla, süpper çekim açılarıyla dolu. izlerken rusyaya hayran kalmıştım ama şimdi filmin belçikada çekildiğini öğrenip belçikaya hayran kalmaya karar verdim. konu olaraksa yavan kalmış. daha önce benim değil ama zü’nün hakkında bir yazı yazdığı aynı yönetmenin türkçesi dönüş olan filmine göre kendinizi kaptırabileceğiniz bir senaryosu yok. ama görüntülerinin bunu telafi ettiğini düşünüyorum. bu 10 üzerinden 8 puan (sanat filmi kulvarında), bu da ali usta’nın aynı film hakkındaki yazısı..

Rus yönetmen Andrei Zvyagintsev’in ikinci filmi olan “Sürgün – Izgnanie” hakkında yazacağım demiştim, biraz da Sacid abimin izlemesini beklediğimden bu güne bıraktığım yazıyı yazabilirim artık : ) Filmi izlememiş olanlar ve izlemeyi düşünenler için spoiler içerebilir, o yüzden bu cümleden sonrasını okumak tamamen size kalmış bir durum, demedi demeyin.

Ne olduğunu anlamadığımız bir nedenle yaşadıkları şehirden kırsala yerleşen bir ailenin hayatını izliyoruz filmde sindire sindire. Yavaş yavaş ama doyura doyura sunulan sahneler, ne yapmaya çalıştığını filmin sonunda dahi bir türlü anlayamadığımız bir “kadın”, (filmin başındaki sahneyi göz önünde bulundurursak “karanlık işlerden gelen” arkadaşlık ilişkileri), iki tane nur topu gibi çocuk, harikulade manzaralar…