lacking tavsiye ediyor ben izliyorum serisinin üçüncü filmi olan the fountain ile karşınızdayım. ekşi sözlük kaynaklı söylentilere göre requiem for a dream filmini izledikten sonra takdir ettiğimiz darren aronofsky bu film için yaklaşık 5 yıldır özeniyormuş ama çekebilmek 2006 yılına kısmet olmuş. brad pitt oynatılmak istenmiş ama hugh jackman oynamış. brad’in neden oynamadığı belirsiz, oralarda bi karışıklık söz konusu.

kurgusuyla olsun konusuyla olsun çok uçuk bir filmle karşı karşıyayız. böylesi görülmedi yani. bir kez izlemeyle tam olarak anlamanın mümkün olduğunu düşünmüyorum. filmin ilk yirmi dakikasını fln “noluyoruz, nerdeyiz, kim bunlar” gibi sorularla geçirdiğim için “ben mi anlamıyorum yoksa film mi çok karışık” diye düşündüm. hatta bir ara kendimden şüphe ettim. “nasıl yani, niye anlayamıyorum yaa !!”

eternal sunshine of the spotless mind filmini izlemiş olanlar içiçe iki hikaye kurgusu hatırlarlar. bir dış dünya bir de bilinçaltı hikayesi vardır. the fountain da hikaye sayımız üç. rakamla 3 ! kimi geçişler düzenli ama bazılarında geçtiğinizi bile anlayamıyosunuz. ya diyorum ya o kadar uçuk bi film..

ama yanlış anlamayın, filmi beğenmediğimi sanmayın. beğenmeyen, ne bu ya diyen, yarıda, hatta çeyrekte bırakan çok olacaktır (film ilk defa venedik film festivalinde yuhalanmış. yani ilk defa orda gösterilmiş ve yuhalanmış) ama ben sonuna kadar izledim ve beğendim. bi daha izleyebilir miyim? sanmıyorum. çünkü hikayeleri biliyorum. sonuçlarını biliyorum. gerçi efektleri için izlenebilir, neden olmasın.

biraz da film hakkında bilgi verip bitirelim. gerçi izlediğim her filmin yarısına gelmeden blogda ne yazacağıma karar veren ben bu film hakkında hala cümle kuramıyorum ama. ölüm var filmde (ağlanabiliyor), ölümsüzlük de var sanırım. çaresizlik var, ümit var. biraz budizm var sanki, mayalar felan var. ilginç bi film. çok deneysel..